Strictly Personal

Als er al ooit één radioprogramma was dat ik liever had gepresenteerd dan Switch, dan wel Duyster. Dat gezegd zijnde, al een geluk dat Ayco mij voor was (en er mensen zijn die paniekaanvallen krijgen bij de gedachte dat ik muzikanten met een gitaar zou interviewen, want ik luister natuurlijk alleen maar naar techno) of er vond vanavond op DOKgent een concert plaats dat Van Alboom 500 heette.

Samen met Pukkelpop-programmator Eppo Janssen kwam Ayco Duyster twaalf jaar geleden op het idee om een zondagavondprogramma vol onkatholieke lullabies boven de doopvond te houden. Het bastaardkind kreeg de naam van de moeder en het is verzot op - om maar een paar namen te noemen - Coco Rosie, Efterklang, Bonnie ‘Prince’ Billy, Sufjan Stevens, Beach House en Sigur Rós.

Maar ook Gravenhurst, Lanterns On the Lake en Amatorski werden er de afgelopen jaren donkergrijs in gedraaid, en ze zakken vanavond zelfs af naar DOKgent om er – in front of a live audience – de vijfhonderdste uitzending mee te vieren. Het slechte nieuws: het is uitverkocht. Het goede: het wordt - uiteraard - vanaf 19u live uitgezonden op Studio Brussel.

Ayco en Eppo, voor mocht ik er niet geraken: gelukkige verjaardag!

Vijftig jaar geleden kreeg de Amerikaanse fotograaf Lawrence Schiller een opdracht van het Franse tijdschrift Paris Match. Deze week verschijnt bij de Duitse uitgever Taschen een mammoetboek met het resultaat van die opdracht. De reden? Marilyn Monroe. Schiller moest van Paris Match het Hollywood-icoon fotograferen tijdens de legendarische opnames van George Cukors romantische komedie Something’s Got to Give – legendarisch, want de film zou nooit afgewerkt geraken. Monroe kwam meer niet dan wel opdagen en na enkele weken (en verhitte discussies met de studio) werd de actrice de laan uitgestuurd. Haar tegenspeler Dean Martin zag een vervanging echter niet zitten, dus werd Monroe uiteindelijk toch weer in dienst genomen, tot ze een paar dagen later overleed en Something’s Got to Give definitief in het vriesvak werd gestoken.

Was de film in 1962 in de zalen gekomen, dan zou hij de eerste Hollywood-productie met een naakte filmster geweest zijn. Hoewel in haar contract stond dat ze een huidkleurig badpak mocht dragen, besloot Monroe een zwembadscène volledig naakt in te blikken. De set werd grotendeels ontruimd, maar de actrice, die goed wist dat ze met haar stunt geschiedenis zou schrijven, stond erop dat Schiller bleef. De foto’s van die dag werden wereldberoemd en ze golden lange tijd als enige bewijs van de notoire naaktscène, die pas decennia later werd vrijgegeven. Uiteraard staan ze nu ook in Marilyn & Me, een knap fotoboek dat Schiller vandaag in de Taschen Store in Brussel komt voorstellen, waar eveneens een tentoonstelling loopt met foto’s uit het boek.

Just so you know: Taschen brengt er voorlopig enkel een gelimiteerde collector’s edition van uit. Kostprijs: €750. Later volgt nog een goedkopere versie.

Wie de hiphopiconen van vandaag zou willen interviewen, moet aankloppen bij een leger agents en publicists (om met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid wandelen te worden gestuurd). In de jaren ’80 klopte je gewoon op hun voordeur (om vervolgens te worden getrakteerd op instant legendarische rhymes, straffe deejaysets en dito beatboxdemonstraties).

Met de hulp van Marcel Vanthilt maakte de Nederlander Bram Van Splunteren in 1986 de documentaire Big Fun in the Big Town voor de VPRO. De twee reisden daarvoor naar New York, waar ze optrokken met onder meer LL Cool J, Grandmaster Flash, Run DMC en platenbaas Russell Simmons. Het eindresultaat lag sindsdien stof te verzamelen, maar eind deze maand komt het uit op dvd. Bovendien kun je er morgen reeds in openlucht naar kijken op DOKgent, waar de komende weken nog meer openluchtvoorstellingen plaatsvinden (van onder meer de muziekfilms Anvil: The Story of Anvil en Last Days Here).

Policeman is niet alleen één van de opmerkelijkste Israëlische films van de afgelopen jaren, het is ook één van de meest contemporaine die niet over de Palestijnse kwestie gaat. Al draagt dat laatste ongetwijfeld bij tot de verwarring van het titelpersonage, een bovenmatig viriele flik die niet begrijpt waarom hij plots oog in oog komt te staan met extreemlinkse Joodse activisten. Hoort hij geen kwade moslims aan te pakken en is Israël, zoals hij in het begin van de film predikt, dan toch niet het mooiste land op aarde?

Policeman werd in eigen land, dat gebukt gaat onder sociale onrust, bijzonder goed ontvangen, al valt uit de comments op de trailer op YouTube af te leiden dat er ook genoeg (domme) Israëli's zijn die regisseur Nadav Lapid een nestbevuiler vinden. Ook op het internationaal festivalcircuit gooide de film hoge ogen, maar in België vond het kleinood geen verdeler, dus toont het Filmfestival Gent hem een maandlang op woensdagavond exclusief in KASKcinema.

Officieel heet het dat Queen nog steeds bestaat, ook al dateert het laatste studioalbum van de Britten uit '95 en brachten ze de voorbije vijftien jaar louter een paar hitsingles (waaronder één met The Muppets) heruit om compilatiealbums en tentoonstellingen te promoten. Maar als we gitarist Brian May mogen geloven, zou er dit jaar nog ‘nieuw’ werk van Queen verschijnen (inclusief een aantal onuitgegeven zangpartijen van Freddie Mercury), naast enkele duetten die hun overleden frontman ooit opnam met Michael Jackson.

De band plant ook opnieuw enkele optredens met Adam Lambert, de theatrale popnicht die drie jaar geleden net naast de eerste plaats in American Idol greep en zich sindsdien de opvolger van Mercury mag noemen. Maar reactionaire fans hoeven niet te vrezen: in het boek 40 Years of Queen, dat morgen verschijnt bij Lido, is maar plaats voor één theatrale popnicht. Nog beter nieuws: ze krijgen er gelijk een hoop extra's bij, waaronder een cd met daarop een vintage radio-interview met de groep.