23 februari 2011 | Commentaren (0)

The Ten Commandments (8)

the ten commandmentsVorige week True Grit, deze week The King's Speech, volgende week Black Swan, ... Het grote voordeel van het Oscarseizoen is dat er elke week een goede film uitkomt, naast een hoop onzin als Devil, Gulliver's Travel, Chalet Girl en Largo Winch II. Oké, ik geef het toe: ik heb geen enkele van die laatste vier films gezien, maar met mijn decennialange ervaring weet ik nu eenmaal op voorhand wanneer iets de moeite is (of niet). En in geval van twijfel kijk ik eerst naar wat ze erin De Standaard over schrijven: hoe meer sterren, hoe minder goesting ik heb om te gaan kijken. Ik zou natuurlijk ook De Morgen kunnen raadplegen, maar die vinden alles goed - heeft een mens ook niet veel aan. Enfin, als iemand zich geroepen voelt om naar Devil, Gulliver's Travel, Chalet Girl of Largo Winch II te gaan kijken en mij te laten weten of ik gelijk had (of niet): go right ahead! Anders staat hieronder gewoon mijn wekelijkse Film Top 10 - inclusief mening, dus pas op!

 

 

1. (-) The King's Speech (Tom Hooper, 1ste week)


 

Ik zie zondag nog altijd het liefst The Social Network met de Oscar voor beste film aan de haal gaan - om nog maar te zwijgen over Black Swan. Maar in alle sportiviteit: The King's Speech is een bijzonder knappe film en Colin Firth zet een ontzagwekkende vertolking neer als de Britse oorlogskoning George VI, die feitelijk niet op de troon wou gaan zitten omdat hij dan heel de tijd moest speechen en het zou opvallen dat hij mega stottert. Ja, dat klinkt stoffig en - laten we eerlijk zijn - saai, maar de imposante mise-en-scène van de compleet onbekende Tom Hooper; het immens knappe productiedesign; de (volstrekt platonische) chemie tussen Colin Firth en Geoffrey Rush als zijn logopedist; en het intelligente, spannende, maar even vaak grappige scenario en de dito dialogen zorgen ervoor dat The King's Speech van begin tot einde fonkelt. #voorstellingen

 

2. (1) True Grit (Joel & Ethan Coen, 2de week)


 

Om de zoveel jaar kent de western een revival (dankzij één goede film) om dan anderhalf jaar later weer begraven te worden (omwille van een lawine snertfilms). Het goede nieuws is dat True Grit die één goede film is. Meer nog: hij kan zich makkelijk meten met de gelijknamige westernklassieker van Henry Hathaway uit ’69 – eveneens gebaseerd op de roemruchte roman van Charles Pontis. Het slechte nieuws arriveert wellicht al eind dit jaar in de zalen, want True Grit heeft intussen niet alleen een karrenvracht Oscarnominaties gekregen, in de VS is hij zo'n groot kassucces dat die snertwesterns niet kunnen uitblijven. Tot die tijd: True Grit is een wervelende, grappige en meesterlijk in scène gezette western over een marshall op leeftijd die door een tienermeisje wordt ingehuurd om de moordenaar van haar vader op te sporen. #voorstellingen

 

3. (2) Rundskop (Michaël R. Roskam, 4de week)


 

Of hoe je een rotslecht najaar (Smoorverliefd, Frits & Freddy, Zot van A.) in één klap goedmaakt! Dit regiedebuut van Michaël R. Roskam, die zich in het verleden al uitzonderlijk bedreven toonde in het maken van kortfilms, is een van de sterkste Vlaamse fictiefilms van de afgelopen jaren - een straf, onbehouwen en sinister verhaal in een oer-Vlaamse setting mét internationale allures. De vertolkingen - die van een angstaanjagende Matthias Schoenaerts voorop - zijn subliem, en laat de ijzingwekkende fotografie van Nicolas Karakatsanis eindelijk zijn ticket out of here zijn. Niet dat ik hem per se kwijt wil (en misschien heeft hij er zelf totaal geen zin in), maar het zou in diplomatiek woelige tijden gewoon egoïstisch en onverstandig zijn om zoveel talent niet eens uit te lenen. #voorstellingen

 

4. (3) The Housemaid (Im Sang-soo, 4de week)



Toen ik voor Focus Knack vijf filmtips uit het programma van het afgelopen filfmestival van Gent moest lichten, klonk mijn appreciatie voor het Zuid-Koreaanse The Housemaid als volgt: 'The Housemaid is een van de beste films van het jaar – een onwaarschijnlijk stijlvolle, verrassende, provocerende, gedurfde én sexy thriller, zoals ze ze tegenwoordig niet meer maken, meneer.' Ik twijfel om daar - nu hij in de zalen speelt - nog iets aan toe te voegen omdat ik vind dat de som van de trailer en die ene zin zou moeten volstaan. Oké, misschien gewoon nog dit: The Housemaid is een sublieme mix van (soms echt wel fout) melodrama en zwarte komedie. Nog niet overtuigd? Dan vrees ik dat er maar één ding opzit: Vitaya. Of Frits & Freddy. #voorstellingen 

 

5. (6) Winter's Bone (Debra Granik, 6de week)

 

Naast Black Swan en The Kids Are Alright, getipt als de grote favoriet voor de Independent Spirit Awards - de Oscars voor de independent cinema (a.k.a. de baby-Oscars) - en intussen ook goed voor vier echte Oscarnominaties: beste film, actrice, mannelijke bijrol en adapted screenplay. Het zou leuk zijn (maar weinig waarschijnlijk), mocht Jennifer Lawrence (straks ook te zien als Mystique in X-Men: First Class) die van haar verzilveren voor haar hardgekookte vertolking van een tienermeisje dat haar criminele vader dient op te sporen. Intens, treffend, ontroerend, spannend én opzienbarend in zijn socio-economische schets van ruraal Noord-Amerika.#voorstellingen

 

6. (-) Biutiful (Alejandro González Iñárritu, 1ste week)


 

Amores perros: zeven keer gezien. 21 Grams: drie keer. Babel: twee keer (één teveel). Biutiful: één keer (en daar mag het bij blijven). Alejandro González Iñárritu is ontegensprekelijk een groot cinematografisch talent, maar zijn esthetisering van miserie begint mij tegen te steken. Biutiful is bovendien erg manipulatief, moraliserend en hij komt tergend traag op gang, wat niet wegneemt dat (vooral) het einde naar de keel grijpt en Javier Bardem een sublieme vertolking neerzet als een crimineel slash alleenstaande vader die te horen krijgt dat hij nog maar een paar maanden heeft te leven. Ook de fotografie van Rodrigo Prieto is verbluffend - Barcelona zag er nooit eerder zo grauw uit - en als ik eerlijk ben, moet ik toegeven dat Iñárritu de stap naar een eerste 'solofilm' beter heeft overleefd dan Guillermo Arriaga - de scenarist met hij in het verleden altijd samenwerkte, tot ze ruzie kregen over wie nu eigenlijk de 'auteur' is van Amores perros, 21 Grams en Babel. Arriaga maakte sindsdien het manke The Burning Plain, en dan is Biutiful zeven keer beter. Maar een aanrader? Bwa. #voorstellingen

 

7. (-) Ciné Privé

 

Ciné Privé is een bijzonder sympathiek Gents filmfestival 'op locatie'. Van 24 tot 26 februari worden in en rond de serres van de Universitaire Plantentuin voornamelijk kortfilms vertoond, maar evenzeer de lange(re) documentaire Vlasman van Jan Lapeire, die er vorig jaar de prijs voor de beste Belgische docu mee won op Docville.

 

8. (8) Somewhere (Sofia Coppola, 8ste week)

 

Zonder overdrijven Sofia Coppola's beste en ontegensprekelijk persoonlijkste film tot nu toe - ja, ik vind hem beter dan Lost In Translation. Een cinematografisch poëtische parel over het emotioneel vacuüm van de roem - Made In Hollywood. Toegegeven, er zijn (genoeg) mensen die de film zelf ook een emotioneel vacuüm noemen omdat er 'geen verhaal, laat staan een moraal inzit', maar die hebben nog nooit een film van Antonioni gezien (waar Coppola, het arm kind, duidelijk mee opgegroeid is). Kortom: een meer dan terechte Gouden Leeuw, ook al is het een béétje ongelukkig dat ze hem van haar ex-lief Quentin Tarantino moest krijgen, aan wie enig nepotisme niet vreemd is. #voorstellingen

 

9. (9) Le quattro volte (Michelangelo Frammartino, 6de week)

 

Een van mijn persoonlijke hoogtepunten van het afgelopen filmfestival van Gent. Le quattro volte is een buitengewoon trage, maar ook onbeschrijflijk tedere en pakkende mix van fictie en documentaire over de cyclus van het leven. Of hoe het leven van een herder ver ten einde loopt, terwijl dat van een geitje pas begint - elke gelijkenis met Joke Schauvliege berust op toeval. Zonder dialogen of soundtrack is Le quattro volte een puur zintuiglijke ervaring - een cinematografische tour de force met het geluid van de natuur als klanktapijt. #voorstellingen

 

10. (10) 127 Hours (Danny Boyle, 2de week)

 

Vraag mij écht niet waarom de Amerikaanse pers zo buitensporig lovend doet over 127 Hours, de nieuwe film van Danny Boyle. En vraag mij al zeker niet waarom iemand een film wil maken over een man die 127 uur vastzit in een rots. Voor de uitdaging? Fair enough. Alleen was voor Boyle de uitdaging kennelijk niet om de psychologische horror van zijn hoofdpersonage op de kijker over te brengen, maar om de kijker anderhalf uur vooral niet te vervelen (waar hij dus niet in slaagt). Terwijl de flashy hallucinaties (en ruim veertig andere oog/oorstrelende truken van de foor) zich gestaag opstapelen, komt de protagonist tot het onmetelijk diepe inzicht dat 'alleen toch maar alleen is'. Anders gesteld: waarom heeft hij de vrouw van zijn leven - euh - uit zijn leven verdreven? Het antwoord op deze prangende vraag (en op een rits andere levensbeschouwelijke dilemma's) krijgt u op het einde van 127 Hours of via AstroContact (€1,75/minuut). #voorstellingen

Post een commentaar