07 juli 2012 | Commentaren (0)

Kraftwerk: Techno Pop/Electric Café

1256573165_kraftwerk-techno-pop.jpgOmdat 33 1/3 Classic Album Listening Sessions van de AB onlangs Trans-Europe Express van Kraftwerk door de boxen liet knallen, en omdat de legendarische Duitse elektronicaband in april acht belachelijk snel uitverkochte concerten in het MoMA speelde, stof ik mijn overzicht van alle Kraftwerk-albums (dat ik ooit voor Knack Focus heb gemaakt) nog eens af. Na Autobahn, Radio-Activity, Trans-Europe Express, The Man-Machine en Computer World is het vandaag de beurt aan Techno Pop.

 

Techno Pop/Electric Café

‘Synthetic electronic sounds; industrial rhythms all around’

Jaar: 1986


Bezetting: Ralf Hütter, Florian Schneider, Karl Bartos & Wolfgang Flür

 

Sterren: **


Concept: Techno Pop was wellicht de lastigste bevalling voor Kraftwerk. Eerst liepen de opnames vertraging op door een ernstig fietsongeval van Ralf Hütter – hij was op zijn hoofd gevallen, letterlijk. Vervolgens besloot de band alle opnames weg te gooien omdat ze niet grensverleggend genoeg klonken voor Kraftwerk. Toen het album in ’86 uiteindelijk als Electric Café in de winkel werd gelegd, klonk het echter nog altijd lang niet zo geniaal als alles wat eraan was voorafgegaan. Er staan een paar aardige experimenten op, maar op de perfecte symbiose van de eerste drie nummers na, zit er weinig structuur in.


Hoes: Op de bekendste – er zijn er een paar – hoes van Techno Pop/Electric Café staan de vier digitaal afgebeeld. Het artwork is een afgeleide van de toen baanbrekende videoclip voor Musique Non Stop van Rebecca Allen – een vroeg staaltje digitale animatie.


Ontvangst: De lange, problematische productie van Techno Pop/Electric Café en de onverschillige kritieken deden Kraftwerk de das om. Sinds de release van Computer World hadden tientallen, zoniet honderden elektronicaproducers Kraftwerk ingehaald. Karl Bartos had synthpop en new wave enkele jaren voordien nog kunnen afdoen als ‘that silly English pop scene with silly lyrics’, maar voor het geluid dat in ’86 uit Detroit en Chicago kwam, moest Kraftwerk het hoofd buigen. Erger nog: Kraftwerk klonk plots erg hedendaags, terwijl technoproducers als Juan Atkins, Derrick May en Kevin Saunderson reeds de jaren 90 waren ingestapt – zowel in gedachte als op vlak van productietechnieken.


Charts: Musique Non Stop en The Telephone Call zijn de enige singles van Kraftwerk die ooit tot bovenaan de Amerikaanse dance charts klommen. Helaas is die gebaseerd op airplay, niet op verkoop. Op dat vlak presteerden zowel de singles als het album ondermaats.

 

Post een commentaar