Bozar Electronic Arts Festival 2012

19 september 2012 | Commentaren (0)

bozar electronic arts festival,beat bang,ben frostUitgerekend op het moment dat zowat elk museum voor moderne/hedendaagse/actuele kunst de banden met elektronische muziek verder aanhaalt, trekt de Brusselse kunsttempel Bozar de stekker uit zijn notoir Electronic Music Festival. Niet om tegendraads te doen, maar om nóg verder te kunnen gaan.

 

Het driedaags evenement heet voortaan Bozar Electronic Arts Festival, en het wil een digitale brug slaan tussen elektronische muziekgenres en andere kunstvormen. Film is daarbij zonder twijfel de meest voor de hand liggende (dans)partner, zoals Ben Frost demonstreert. Samen met zijn IJslandse labelgenoot Daníel Bjarnason en het Poolse symfonieorkest Sinfonietta Cracovia stelt de Australische elektronicamuzikant een nieuwe score voor de sciencefictionklassieker Solaris van Andrej Tarkovski voor. Even opmerkelijk: de beelden die tijdens het concert worden vertoond, komen niet zomaar uit de film. Ze werden eerst nog digitaal gemanipuleerd door Brian Eno en Nick Robertson.

 

bozar electronic arts festival,beat bang,ben frostOok tijdens Bozar Electronic Arts Festival: een ‘synesthetische’ lasershow van de Australiër Robin Fox, een ingenieuze installatie van de Japanner Ryoichi Kurokawa en de introductie van Beat Bang, een Belgische app die (op basis van het aantal beats per minute) de invloedrijkste elektronische muziek van 1988 tot nu in kaart brengt. Voor de betere aerobicsbeleving zorgen ten slotte Gold Panda, The Field, Andy Stott, Hype Williams, Nguzunguzu en Time Wharp.

 

Solden In De Cinema

18 september 2012 | Commentaren (0)

killer-joe-poster_400x592.jpgOmdat het leven al duur genoeg is en het toch één grote cinema is, past PNB Paribas Fortis van woensdag 19 tot zaterdag 22 september ruim de helft van uw bioscooptickets bij. Over heel het land kun je tijdens de Film Days voor vier euro naar gelijk welke film: van The Expendables 2 en Step Up 4 naar Batman 3 en Ice Age 4. Ja, de cinema beleeft spannende tijden.

 

Er staan evenwel ook een aantal avant-premières op het programma van films die zo volstrekt uniek zijn dat het een klein mirakel is dat ze ooit voorbij de preproductiefase zijn geraakt. Oké, William Friedkins verrukkelijk verontrustende misdaadfilm Killer Joe (zie onder) is eigelijk gebaseerd op een toneelstuk, maar geen popcornvreter die zich daar nog iets bij kan voorstellen, dus dat is safe. Tenzij je nog ooit van een kippenboutje wil genieten: in dat geval is Killer Joe allesbehalve safe.

 

Evenmin iets om uw kroost mee naartoe te nemen: Ted (zie onderder), een op het eerste gezicht superschattige komedie over een sprekende teddybeer (die al vlug een voorliefde voor seks, drugs en Flash Gordon ontwikkelt). De film heeft ontegensprekelijk mankementen, maar ik heb er mij best goed mee geamuseerd.

 

KILLER JOE

 

TED

I Ledare You

16 september 2012 | Commentaren (0)

14. Let the Good Times Roll...jpgDe eerste grote solotentoonstelling van de Amerikaanse fotograaf Leigh Ledare (in het Brusselse Wiels) heet Leigh Ledare, et al. – een verwijzing naar het aandeel van de ‘protagonisten’ in zijn werk. Ledare, die al eens gemakshalve in hetzelfde vakje als mentor Larry Clark of Nan Goldin wordt gestoken, richt niet zomaar zijn camera op zijn (ex-)lief of moeder. Met die laatste duikt hij – bijvoorbeeld – in een fotocabine en begint haar te zoenen. Of hij fotografeert haar naakt in de slaapkamer, met de benen open.

 

Toegegeven, dat klinkt obsceen en Ledare heeft zijn reputatie als provocateur ook ruimschoots verdiend. Maar het blijft nooit bij één provocerend beeld: tegenover elke ‘schandaalfoto’ staat een teder portret of onthullend tafereel, en ook de wijze waarop Ledare zichzelf in zijn werk opvoert, is op zijn minst verrassend en ontwapenend.

 

De expo loopt nog tot 25 november.

12. Me and Mom in Photobooth.jpg

 

13. mom and me in mirror.jpg

 

15. Mother Tied to Catch 22.jpg

14:43 in Art, Photos | Permalink | Tags: leigh ledare, et al, wiels | |

Fac This!

14 september 2012 | Commentaren (0)

STRUT098_cover.jpegTony Wilson mag dan al samen met New Order aan de wieg van de legendarische nachtclub The Haçienda hebben gestaan, zeggen dat zijn platenmaatschappij Factory Records de geschiedenis inging als een toonaangevend dancelabel zou overdreven zijn. Het is - niet onterecht - altijd in hoofdzaak met postpunkbands als Joy Division en A Certain Ratio geassocieerd gebleven. Bovendien zou Wilson er ook nooit iets voor gevoeld hebben om rechttoe rechtaan elektronische muziek op het label uit te brengen – leuk om op te dansen, 'maar wie koopt zoiets'?

 

Het resultaat was dat Factory Records in de jaren tachtig een hoop tracks uitbracht die zweefden tussen postpunk en elektronica. Het gros daarvan verdween sneller dan ze uitkwamen in de vergetelheid, maar dat neemt niet weg dat er opmerkelijke dingen tussenzaten (waarvan nu ook een groot deel op het compilatiealbum FAC. Dance 02 staat; uit op cd en vinyl).

 

52ND STREET - CAN'T AFFORD (UNORGANIZED MIX)

15:39 in Music | Permalink | Tags: factory records, fac dance | |

The Bourne Whatever

11 september 2012 | Commentaren (0)

84782.jpgEerlijk: ik had er een goed oog in, in The Bourne Legacy. De eerste trilogie (The Bourne Identity, Supremacy & Ultimatum) was uitmuntend, en om de reeks te rebooten, deed Universal een beroep op Tony Gilroy, de scenarist van de eerste drie die zich met Michael Clayton en Duplicity inmiddels ook een gedreven regisseur heeft getoond. Jeremy Renner, die werd ingehuurd om Matt Damon te doen vergeten, is bovendien een uitstekend acteur, en sinds The Constant Gardener kan Rachel Weisz niets fout meer doen (behalve Eragon, My Blueberry Nights, The Brothers Bloom, Fred Claus, The Lovely Bones en The Whistleblower).

 

Even eerlijk: The Bourne Legacy is niet slecht. Er zitten een aantal spectaculaire actiescènes in; gastoptredens van David Strathairn, Scott Glenn en Joan Allen zorgen ervoor dat - Legacy begint vrijwel onmiddellijk na Ultimatum - de continuïteit wordt gegarandeerd; het personage van Edward Norton wordt aan het verhaal toegevoegd alsof hij er al jaren in rondloopt; en de premisse is niet eens zo vergezocht. Kort samengevat: na de ontsnapping van Jason Bourne besluit de CIA om de andere agenten uit het programma - there was never just one - te neutraliseren. Uit voorzorg. Aaron Cross, één van die agenten, is daar begrijpelijk niet zo gelukkig mee. De andere evenmin, maar die blijken - voor superagenten - dan toch niet zo snugger te zijn.

 

Zoals Damon in zijn eerste film, begint Renner al te lopen, klimmen, springen, racen, snelwandelen en liggend karabijnschieten voor de plot deftig op de rails staat. Maar in tegenstelling tot de eerste drie afleveringen, is de suspense zelden te snijden. Het grootste probleem is dat met de legacy van Jason Bourne niets nieuws wordt aangevangen: het afwezige titelpersonage is gewoon vervangen door iemand die weer van voren af aan begint te lopen. Met dat verschil dat Bourne niet wist waarom (of van wie) hij op de vlucht was, terwijl nu werkelijk iedereen van meet af aan weet hoe de vork aan de steel zit. Gilroy voegt er dan maar een hoop subplots aan toe om de film meer gewicht te geven, maar hij kan niet verhinderen dat - sans Bourne - The Bourne Legacy in zijn geheel aanvoelt als een lang uitgesponnen subplot. Jammer, voor Rachel Weisz.